لق شدن دندان در ارتودنسی

افرادی که دندان های خود را ارتودنسی کرده اند در همان روزهای ابتدایی درمان، حس لق یا شل شدن دندان هایی که زیر براکت قرار گرفته اند را تجربه می کنند. سست شدن دندان ها به دلیل استفاده از بریس های ارتودنسی امری طبیعی است و بیمار نباید ترس و نگرانی جهت افتادن دندان های خود داشته باشد زیرا آن ها به میزان زیادی لق نمی شوند که خطر افتادن تهدیدشان کند.

عامل اصلی سستی دندان ها این است که بریس ها به آن ها نیرو وارد کرده تا به سمت موقعیت صحیح خود جابه جا شوند و این فشار بخش های مختلف دندان شامل:  تاج دندان، ریشه دندان، رباط پریودنتال و استخوان های اطراف دندان را می تواند شامل شود.  هدف اصلی از درمان ارتودنسی همین وارد کردن نیرو به منظور تراز و یک دست کردن دندان ها می باشد و میزان جابه جایی با توجه به فاکتورهایی مثل سلامتی لثه، وضعیت دندان ها و سن بیمار به طور میانگین حدود یک میلی متر در ماه تخمین زده شده است.

عوامل موثر در لق  شدن دندان ها حین درمان ارتودنسی:

 1. نیروی ناشی از براکت ها که به دندان ها وارد می شود اصلی ترین عامل در لقی دندان ها می باشد.

 2. هر چه بیمار دندان های بی نظم تر و شلوغ تری داشته باشد به همان میزان احتمال لقی دندان ها افزایش یافته و روند درمان طولانی تر می شود.

 3. بیماری های لثه ( پریودنتال )  که در سنین بالاتر بیشتر شایع است.

در اواخر دوره ارتودنسی دندان ها در موقعیت صحیح خود قرار گرفته و دیگر نباید بیمار هیچ احساس لقی داشته باشد. بعد از درآوردن بریس ها پزشک برای ماندگاری درمان  و فیکس شدن موقعیت دندان ها از  نگهدارنده استفاده می کند. نگهدارنده باعث می شود دندان ها دوباره به سمت موقعیت قبلی خود جابه جا نشوند.